AŞKIN GÖZÜ KÖRDÜR
Bir gün Delilik yakın dostlarını kahve içmek üzere evine davet etmiş.
Herkes gelmis. Kahveler icildikten sonra Delilik dostlarına saklambaç
oynamayı önermiş. Saklambaç mi? O da nedir? diye sormuş Merak.
-Saklambaç bir oyundur. Sizler saklanırken ben yüze kadar sayacağım.
Saymayı bitirdiğimde ilk bulacağım kişi benden sonraki ebe olacaktır.
Korku ve Tembellik dışındakiler Delilik’in önerisini derhal kabul
etmişler.
-1…, 2…, 3… diye yüksek sesle saymaya başlamış Delilik. Acelecilik, ilk
bulduğu yere kendini atıvermiş.
Utangaçlık, her zamanki alışkanlığıyla bir ağacın gölgesine ilişmiş.
Neşe, bahçenin orta yerine doğru yönelmiş.
Hüzün, saklanacak yer bulamadığından ağlamaya koyulmuş.
Kıskançlık, Başarı’nın pesinden giderek yani başındaki bir kayanın
ardına sığınmış.
Delilik saymayı sürdürmüş…
Umutsuzluk, Delilik’in doksan dokuza geldiğini duyduğunda iyiden iyiye
umutsuzluğa kapılmış.
- YÜZ ! diye haykırmış Delilik,
Saklanmayan ebedir, aramaya başlıyorum.
İlk sobelenen Merak olmuş. Birinci kurbanın kim olacağını o kadar merak
ediyormuş ki, saklanmayı ihmal etmiş.
Bahçe duvarına baktığında, Delilik Kararsizlik’i fark etmiş; üzerine
tünemiş olduğu duvarın hangi tarafına saklanacağını düşünmekle meşgulmüş
ve hemen ardından Neşe’yi, Hüzün’ü,
Utangaclik’i sobelemiş. Herkes yeniden bir araya geldiğinde Merak
sormuş:
Aşk nerede? Hiç Aşk’ı gören oldu mu?
Delilik, Aşk’ı aramaya koyulmuş.
Dağlara çıkmış, nehirlerin yataklarına bakmış, ama Aşk’ı hiç bir yerde
bulamamış.
Çaresiz arayışını sürdüren Delilik, bir gül ağacı ile karsılaşmış.
Eline geçirdiği bir çalıyla ağacın dallarını, yapraklarını yoklamış.
Aniden tiz bir çığlıkla irkilmiş. Acıyla bağıran Aşk, diken batan gözünü
tutuyormuş.
Delilik ne yapacağını bilememiş. Özür dilemiş, yalvarmış yakarmış Aşk’a
kendisini affetmesi için. O kadar üzülmüş ki, bir daha hayat boyu
yanından
ayrılmayacağını bile vaat etmiş. Acısı biraz dinen Aşk sonunda özürleri
kabul etmiş.
O günden beri Aşk’ın gözü kördür ve Delilik hep yanı başındadır…
