|
|
 |
 |
Okunma |
|
315 |
Seni tanıdıktan sonra hep kızmışımdır zamana,ne
çabuk geçiyor diye...Oysa şimdi ben seni sensizlikle yaşamaya mahkumum.
Ne de zor seni sadece rüyalarımda yaşatmak...Benim olmayacağını
biliyorum.
Anlatsam sevgimi ,aşkımı karşılıksız kalacağından korkuyorum .Ağzından
çıkacak bir “Hayır”cevabı inan ruhumu bedenimden ayıracak.
Yanında gölge olmuştum,sen hiç farkıma varmamıştın. Her sabah
yolunu gözler,dersten çıkışını beklerdim. Herkes mutluluğun tadını
çıkarırken ben ayrılıkları ezberledim. Oysa ben gözlerine bakıp
yüreğine dalmak için neler vermezdim...Hiç bu kadar çaresiz
kalmamıştım. Çatlamış dudakların suya muhtaç olduğu gibi ben de sana
muhtacım.
Her gece hayaller kurardım. Kurduğum hayallerde bile benim
olmazdın. Sabaha kadar uyutmazdın beni. Gece gündüze kavuşurken ben
hala sana kavuşamıyordum. Yüreğimi parçaladığın yetmezmiş gibi şimdide
beynimi kemiriyorsun. Doğmayı bekleyen güneş gibi bekliyordum
seni...Bıkmıştım artık acı çekmekten ve ayrılıkları ezberlemekten.
Mutluluğa hasret kalmıştı yüreğim,tam beş yıl olmuştu karşılıksız aşkım
başlayalı...
Hiçbir zaman cesaretli olamadım. Yine ben senden habersiz, ben
seni sensiz yaşıyorum kardelenim. Yıllar çabuk geçti ben seni hayal
bile edemiyorum. Hayalin bile benden uzak...
Geçenlerde gördüm seni, tam iki sene sonra. Yüreğim deli gibi
çarptı. Ayakta duracak takatim bile yoktu. Çocuğunu elinde görünce
kendimden geçtim. Önce gözlerim nemlendi, sonra usulca dökülüverdi.
Kirpiklerimin arasından birkaç damla yaş. Umutlarım bir film şeridi
gibi geçiyordu aklımdan. Sanki bir kağıdın yanıp rüzgarla savrulması
gibi tüm umutlarım yok oldu. Olsun be kardelenim belki sana sahip
olamamıştım ama şunu bilmeni isterim ki, bende yarattığın seni benden
kimse koparmaz.
yARen
|
