|
|
 |
 |
Okunma |
|
268 |
Ağlayan Kaya Efsanesi (Manisa)
Niobe,
babası Tantalos ve kardeşi Pelpos gibi, Anadolu'ya özgu bir efsanedir.
Yarı-tanrı Tantalos'un kızı Niobe, Magnesia (Manisa)'nın Sipylos Dağı yöresinde
doğmuş, tanrıça Hera (kimi kaynaklarda Leto olarak geçer.) ile birlikte
çocuklukları bu yörede geçmiştir. Daha sonra Niobe, Thebai kralı Amphion ile
evlenir ve yedisi kız, yedisi erkek on dört (kimi kaynaklara göre altısı kız
altısı erkek on iki) çocuğu olur. Çocukluk arkadaşı ve Zeus'un eşi Hera'nın ise
Apollon ve Artemis olmak üzere iki çocuğu vardır.
Zamanla Niobe, tanrıça Hera'yı küçümser ve Thebai halkına, kendisine
tapmalarını buyurur. Hera'nın sadece iki çocuğunun olduğunu söyleyerek
kendisini Hera'dan üstün görür. Tanrıça Hera, o sırada menderes Irmağının kıyısında
dinlenirken, bir rüzgâr, Niobe'nin bu sözlerini kulağına fısıldar.
Her
fırsatta çocuklarının sayısı ile gururlanan Niobe, topu topu iki çocuğu
olduğunu söyleyerek küçümsediği Hera'yı öfkelendirir. Hera, çocuklarından;
Niobe'yi cezalandırmalarını ister. Apollon ve Artemis de, oklarıyla Niobe'nin
bütün çocuklarını öldürür. Niobe, çocuklarının cesetleri başında günlerce
ağlar. Sonunda Tanrı Zeus, Niobe'nin haline acır ve ıstırabına son vermek için,
onu ağladığı yerde taş haline getirir.
Spil
(Sipylos) yamacındaki kadın başı şeklindeki bu kayanın, göz çukurunu andıran
girintilerinden sızan -daha doğrusu, yakın zamanda kuruduğu için artık
sızmayan- su, Niobe'nin gözyaşları olarak yorumlanır. Halk, buraya "Ağlayan
Kaya", "Niobe
kayası" der. Yakından bakıldığında, sıradan doğal bir kaya oluşumu;
batı yönünde biraz uzaklaşılarak bakıldığında ise kadın başı şeklinde görünen
bu kaya, hâlâ çok ziyâret edilen bir yerdir. Manisa'nın sarı üzümlerinin ilk
olarak Niobe'nin gözyaşlarıyla sulanan bağlarda yetiştiği söylenir.
Birkaç kilometre ötede, Sipylos Dağı'nın yamaçlarında, çaliliklar arasında bir
başka kaya daha vardır. Ana Tanrıça Kybele'nin burada bir anıtı vardır. Niobe
Kayası'nın az ötesindeki alanda,
"Mesir Bayramı" kutlanır. Camiden aşağı atılan mesir macunu,
bahar ve bereketi simgeler. "Kutsal
macun, kısırlığı önler, doğurganlığı kamçılar." derler. Mesir
Macunu, her yıl 15 Nisan'da yapılır ve dağıtılır.
|
